خداحافظ جانباز حسن؛ ای رزمنده‌ی فداکار وطن


عموزاده‌ی عزیز 

آخرین باری که به خانه‌ات آمدم را خوب به یاد دارم.

آمده بودم تا کامپیوتر علی -پسرت- را درست کنم. برایم خاطراتی از جنگ تعریف کردی. و از روزی که اسیر شدی برایم گفتی.
وسط صحبت، تلفنم زنگ خورد.

از نحوه‌ی حرف زدنم متوجه شدی که خبر فوت کسی را داده‌اند. یکی از هم لباسانت بود. یک ارتشی جوان که به مرگ ناگهانی رفت. او را می‌شناختی. برایش ناراحت شدی.

گمان نمی‌کردم سال بعد، تلفنی دیگر، این بار خبر رفتن تو را به من بدهد. تو هم ناگهانی رفتی.

اما این اولین باری نبود که خبر رفتنت را به ما می‌دادند.
یک بار دیگر هم پیش آمده بود.
٣٠ سال قبل، زمانی که در اسارت عراقی‌ها بودی.
آن دفعه خبر راست نبود.
و تو مدتی بعد در میان خوشحالی فامیل برگشتی به وطن. با زخم‌هایی بر بدن. زخم‌هایی که تا روز آخر همراهت بودند.

اما این بار خبر راست بود. این بار تو واقعاً رفته بودی.

جانباز حسن، ای عموزاده‌ی عزیز

هم برایت غمگینم و هم خوشحال.
غمگینم برای چگونه رفتنت، آ‌ن هم چنین بی‌خبرانه.
و خوشحالم برای چگونه زیستنت.

که چه مهربان بودی و خوش‌خلق.
در همه‌ی این سالها، کسی را سراغ ندارم که از تو رنجیده باشد.
و در کارنامه‌ات سه برگه طلایی داری: رزمندگی، جانبازی و اسارت.

می‌دانم رفتنت برای خانواده‌ات تلخ است. می‌دانم دیگر سایه پدر بالای سر علی نیست. عباس غصه‌دار شده و همسر فداکارت تنها. و مادر رنجورت که خدا می‌داند چه حالی دارد.

اما وقتی ایستگاه آخر همه‌ی ما آنجاست، و وقتی تو با کارنامه‌ای درخشان داری به آنجا می‌روی، چرا باید برای این پایان خوش، خدا را سپاس نکرد.

کاش پایان کار همه‌ی ما مثل تو باشد.

سفرت بخیر جانباز حسن. ای رزمنده‌ی وطن.

‌ششم دی‌ماه ١٣٩٩

2 دیدگاه در “خداحافظ جانباز حسن؛ ای رزمنده‌ی فداکار وطن

  • ۷ دی , ۱۳۹۹ در ۱۰:۰۲ ب٫ظ
    Permalink

    روحش شاد و یادش گرامی
    جنگید اسیر شد زخمی شد و تا پایان عمر با زخم جانبازی سپری کرد تا مردم میهن ما آزاد زندگی کنند مهربان، دلسوز، ایثارگر در کنارمان بود تا یاد بگیریم چگونه زیستن را
    فقط خداوند متعال میتواند پاسخ خوبیهات را عطا فرماید

    پاسخ دادن
    • ۸ دی , ۱۳۹۹ در ۱:۲۴ ب٫ظ
      Permalink

      آقا محمد عزیز
      ممنون از ابراز لطفت
      گذر زمان خیلی چیزها رو کمرنگ می کنه، یکی از چیزها فداکاری های رزمنده‌ها در زمان جنگ هست.
      کافیه خودمون رو برای لحظاتی به جای اونها بذاریم.
      چقدر سخته مانند مرحوم حسن صیفوری، سالها توی اسیرخانه‌های بعثی‌ها گرفتار باشی. تو بی‌خبر از خانواده. و خانواده بی خبر از تو.

      پاسخ دادن

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.